Ik heb er veel gehad en er zullen er ongetwijfeld nog wel een aantal komen: (camera-)tassen. Wat veel vrouwen hebben met handtassen en schoenen, dat heb ik met cameratassen. De harde stof aan de buitenkant en de zachte stof aan de binnenkant, het genoegen van een dikke, goedlopende rits, de vakken en vakjes, hoe de tas in de hand ligt. En niet te vergeten de kleur. Ik ben erg gek op. Het is het verlengstuk van de cameraman: een professionele, goed ogende tas is je visitekaartje.
Ik heb een tijd in Amerika gewoond en daar was ik onder andere fietskoerier. De bijbehorende koerierstas maakte toen z'n entree en ik was er als de kippen bij. Brede, gevoerde tassen met brede schouderriemen. Waterdicht, natuurlijk en onslijtbaar. (voor een jaar...) Het leven was simpel en overzichtelijk als fietskoerier: een man, een fiets, een tas. Die tijden zijn helaas voorbij.
